I

Unfamiliar World

The gruesome horrors in her line of sight, the dark atmosphere, growing heavier with each step she took, the heavy, metallic smell of blood. Yet the undefeatable urge, the determination, the fiery gaze in her eyes, led her to believe this was the purpose of her whole life. But this wasn't what she was here for, she was merely a tool for Divine Authority... At that moment... It was as if her entire life flashed before her eyes all at once.

She carries severe trauma from her past. One night, her world completely fell apart. Right before her eyes, her mother was killed in a horrific incident caused by her father during one of his violent breakdowns. She was too shocked to scream, too terrified to move, and far too young to understand how something so horrible could happen so suddenly.

Even long after that night passed, the memories never truly left her. The sounds, the fear, the sight of blood across the floor — they continued to haunt her every time she tried to sleep. But despite everything, she was too afraid to tell anyone what had happened. Fear kept her silent. So eventually, unable to endure living there any longer, she ran away and went to live with her grandmother...

She's always been afraid of standing out... She either hides from society or blends in with everyone else... She used to constantly search for a way of detaching herself from the cruel reality she's lived through, whether that was by reading books, novels, watching anime... Or even making up fake scenarios in her head...

Things started getting better for her ever since she began living with her grandma...

Her grandma's house wasn't all that fancy. By society's standards, it was basically considered trash. But that was the only place she truly felt comfortable in. It even had a cute little garden with beautiful flowers that she and her grandma took care of every day...

The house always smelled like hardwood, cinnamon, and a faint layer of dust...

She liked the environment...

But one night... She felt a bit too cold...

She was in bed, trying to sleep, but suddenly her rest was interrupted by a bright light falling from above, illuminating the entire room...

Maya sat upright in bed and immediately braced herself for something horrible to happen. She covered her eyes tightly, expecting the worst possible outcome... Clenching her teeth together so hard they hurt, squeezing her hands until her nails dug painfully into her palms...

Suddenly...

THWACK.

The sound echoed throughout the room.

Slowly, she lowered her guard and opened her eyes...

Her heart hammered violently inside her chest as she looked down at the ground...

There, sprawled across the hard wooden floor, was a tall woman with unusual attire...

She had fox ears... And two fluffy fox tails wagging around behind her like she hadn't just plummeted through the ceiling seconds ago...

Maya couldn't believe her eyes.

Panic immediately overtook her.

She ran around the house in circles, desperately searching for her grandma, for anyone, for anything that could reconnect her back to reality... She genuinely thought she was trapped inside some kind of nightmare...

She knocked over tables.

Vases shattered across the floor.

Furniture scraped loudly against the wood as she tore through the house in desperation...

But her grandma was nowhere to be found...

Eventually, exhaustion consumed her.

She collapsed onto her knees, clutching at her hair like it was the only thing keeping her attached to reality itself...

The fox woman lazily stumbled over toward her and casually plopped down beside her.

She let out a deep breath before speaking in a tired, slurred voice:

"Look, sweetie... It's me... Your—your grandma, Hiyori— hic Uhmm..! Haha..!! I'm just doing the 'cosplaying' you youngsters are going crazy for these days... Mmh~"

She purred softly, rolled over onto her side, and gently tapped Maya's forehead.

The moment her finger made contact...

A strange warmth flooded into Maya’s mind.

Her thoughts shut down instantly.

And everything went black.

...

When she finally woke up, she was back inside her room...

Morning sunlight poured through the curtains and warmed her face softly.

For a brief moment, she convinced herself that everything from last night had simply been a horrible dream...

She slowly got out of bed.

Looked around.

Everything seemed normal.

Relieved, she walked toward the front door and opened it...

Then froze.

This was not her world anymore.

She slowly looked up toward the sky...

Two pale moons hung overhead.

Her eyes widened.

Around her stretched what looked like a small medieval village where peasants wandered around market stalls and farmers sold their goods openly through the streets.

And far off in the distance...

Towering above the horizon...

Were two enormous castles.

Her jaw slowly dropped open.

She turned around to look back at the house behind her...

But instead of the familiar old home she once knew, it had transformed into a medieval-style cottage.

The girl stumbled backward slightly, breathing heavily.

She looked around frantically for her grandma... For anyone...

She even pinched herself repeatedly, trying desperately to convince herself this had to be a dream...

Then suddenly...

She felt something moving.

A strange sensation crawled upward from her leg to her shoulder.

Not a normal shiver.

Something physical.

With trembling caution, she slowly turned her head toward her shoulder while keeping her eyes squeezed shut...

Her hands shook violently in front of her.

Then, slowly...

She opened one eye.

Perched on her shoulder was a strange flower-like creature.

It had two alien-like eyes attached to its core through roots... Floating leaves that acted like tiny hands... And thin roots connected the creature directly to her shoulder.

She took a shaky breath...

Still trying to convince herself this was all a dream...

Carefully, she reached up and lightly petted the creature's petals.

The flower creature immediately let out a high-pitched purring sound in response.

Surprisingly...

That actually calmed her down a little.

Still overwhelmed, she started walking around in circles outside the house, desperately trying to think about what she was supposed to do next...

But little did she know...

She had an audience.

Hidden within the darkness of a nearby alley stood two members of the Bandit Crew.

Scarlett "Scar" Flintlock... And Old Barr.

Scarlett looked like a young girl around eleven years old... She also seemed to have bandages covering her right eye. But despite her appearance, she was highly intelligent and experienced with countless weapons. Even though she was small, she usually acted as the brains of the crew.

Then there was Old Barr.

A massive, older man with dark skin, ragged clothing, and a giant chained mace resting over his shoulder. A huge scar stretched across his face beneath a worn bandana.

Scarlett leaned against the alley wall and spoke with visible irritation in her voice:

"So... Barr... I've felt a disturbance in the mana ever since this newcomer arrived... I don't know what's going on with her... But she doesn't look like she's from here... She's going to be trouble... And I'd bet my last coin she's carrying something valuable we could sell..."

She kicked a small rock deeper into the shadows of the alley.

Old Barr scratched the back of his head uneasily.

"Err... I ain't too sure about this, boss... We don't know anything about the newbie... We can't just rush her outta nowhere... What if she's got the power to vaporize us all?"

Scarlett immediately looked at him with irritation.

"If someone had a power like that, they would've already made it obvious, you imbecile! Trust me..."

Meanwhile, Maya continued taking nervous strolls around the pavement outside the house.

She still wore the same oversized T-shirt and baggy sweatpants she'd gone to sleep in.

She was barefoot.

Her black hair was messy and unkempt.

Then suddenly—

A sharp sting pressed against her back.

Her breath hitched instantly.

She didn't dare turn around.

Then she heard an arrogant, high-pitched voice behind her.

"Hey! Just where do you think you're walking around dressed like that, newcomer? If the guards catch you looking like this, you'll probably get executed on the spot..."

The voice belonged to Scarlett.

She lightly pressed the tip of a dagger against Maya's back while grinning mischievously.

"Tell you what... If you've got any goodies on you, I'll trade you some clothing so you'll blend in around here... Got it? But if you wanna get executed instead... That's fine too~"

Suddenly, the flower creature on the girl's shoulder let out a high-pitched growl.

Using its leaves and roots, it smacked the dagger right out of Scarlett's hand.

Scarlett froze.

Her eyes slowly lifted toward the strange flower creature.

She was used to seeing weird monsters and creatures all the time...

But this thing...

It had a terrifying aura around it.

She bit her lip nervously and swallowed hard despite trying to maintain her composure.

"...What even is this thing...?!"

Then she shook her head aggressively, trying to regain her confidence.

"Whatever...! Fine! You want clothes or not? Empty your pockets."

Maya nervously searched through her pockets.

Inside, she found only a single wireless earphone...

And one of the rare trading cards she used to collect, with a fire-type dragon illustration on it.

Scarlett immediately snatched the earphone and stared at it in complete awe.

"What is this object...? Some kind of communication technology? Or maybe some valuable artifact..."

She turned it around carefully between her fingers.

"Whatever... I don't really care what it is... What matters is that I can definitely sell this for a good price..."

Then she looked down at the trading card suspiciously.

"Oh...? Are you trying to mock me? You think you can fool a band— I mean... A merchant... With a piece of paper?"

She narrowed her eyes while examining the card more closely.

"What even is this illustration...? Some kind of ancient dragon...? A magical talisman...?"

Then suddenly...

Her expression changed completely.

The card slipped from her hands.

Scarlett stumbled backward in genuine fear, almost tripping over her own cloak as her entire body began shaking uncontrollably.

Her fingernails dug painfully into her palms while she stared at the card in horror.

Then she slowly looked back up at the girl.

"D—DID  YOU SLAY THAT CREATURE... AND TRAP ITS SOUL INSIDE THAT MAGICAL SEAL FOR ETERNITY...?!"

She blinked in confusion.

Then slowly realized...

Scarlett genuinely believed it.

A tiny grin formed on her face.

For once in her life...

She wanted to know what it felt like to be the one in control.

So she decided to play along.

"Y-Yeah!" she declared proudly, placing her hands on her hips. "And I'll do the same thing to you and your crew if you don't give me back my belongings and shoo away! Hmph!"

She even swayed her head slightly like she was scolding a child.

She looked incredibly proud of herself for saying that.

Scarlett's confident demeanor shattered instantly.

The once fearless bandit now looked tiny in comparison to the girl standing before her.

Shaking violently with fear, Scarlett carefully placed a vest and a pair of sturdy boots at the girl's feet alongside the earphone and the "ancient magical seal with a dragon trapped inside it."

The last thing the girl saw was Scarlett slowly backing away toward the dark alley she came from.

Her shoulders trembled the entire time as she desperately tried to preserve what little dignity she had left all while muttering “Witch… Witch…” the whole time before finally disappearing into the shadows…

 

Maya watched with a stupid grin plastered across her face the entire time. When Scarlett disappeared, Maya finally let her expression fall, releasing a breath she hadn’t even realized she’d been holding.

She checked her surroundings once more…

When she looked to her right, she saw the same marketplace again, the townsfolk happily going about their shopping.

After carefully observing the market for a while, she turned her head and looked to her left. The same endlessly stretching road, the same ruined buildings.

Out of the corner of her eye, she glanced at the horizon once more. After everything with the bandit, she had completely forgotten about the existence of the castles…

She let out a little sigh of relief.

It felt as though a weight had been lifted from her shoulders. But Maya found that really suspicious because at the same time, her shoulder had physically became lighter in a strange way. She glanced to the right, toward her shoulder, only to realize that the flower creature was no longer there…

She narrowed her eyes and carefully scanned her surroundings.

The moment she felt something touch her foot, her eyes widened like saucers again, and without wasting a second, she quickly looked down.

What she saw was a root extending toward her from beneath the door. The root tapped the girl once more before retreating back under the door.

Maya narrowed her eyes, straightened her shoulders, and took a deep breath before reaching for the doorknob…

As the door creaked open, she opened only one eye… And what she saw took her breath away.

How had she not noticed it before…?

Gözünün önündeki korkunç dehşetler, her adımında ağırlaşan karanlık atmosfer, kanın ağır, metalik kokusu. Yine de yenilmez bir arzu, kararlılık, gözlerindeki ateşli bakış, onun tüm hayatının amacı olduğuna inanmasına neden oldu. Ama burada olma sebebi bu değildi, o sadece İlahi Otorite için bir araçtı... O an... Sanki tüm hayatı bir anda gözlerinin önünden geçti.

Geçmişinden ağır bir travma taşıyor. Bir gece, dünyası tamamen yıkıldı. Gözlerinin önünde, annesi, babasının şiddetli bir kriz sırasında neden olduğu korkunç bir olayda öldürüldü. Çığlık atacak kadar şok olmuştu, hareket edecek kadar korkmuştu ve bu kadar korkunç bir şeyin bu kadar aniden nasıl olabileceğini anlayacak kadar da çok gençti.

O gece geçtikten çok sonra bile, anılar asla gerçekten ondan gitmedi. Sesler, korku, yerdeki kan manzarası — her uyumaya çalıştığında onu rahatsız etmeye devam etti. Ama her şeye rağmen, olanları kimseye anlatamayacak kadar korkuyordu. Korku onu sessiz tuttu. Sonunda, orada daha fazla yaşamaya dayanamayınca, kaçtı ve büyükannesinin yanına gitmeye karar verdi...

Her zaman dikkat çekmekten korktu... Ya toplumdan saklanıyor ya da herkesle kaynaşıyordu... Yaşadığı acımasız gerçeklikten kopmanın bir yolunu sürekli arıyordu, ister kitaplar okuyarak, romanlar okuyarak, anime izleyerek... Ya da kafasında sahte senaryolar uydurarak...

Büyükannesiyle yaşamaya başladıktan sonra her şey onun için daha iyi olmaya başladı...

Büyükannesinin evi pek de şatafatlı değildi. Toplumun standartlarına göre, temelde çöp olarak kabul ediliyordu. Ama orası gerçekten kendini rahat hissettiği tek yerdi. Her gün büyükannesiyle birlikte baktıkları güzel çiçeklerle dolu sevimli bir bahçesi bile vardı...

Ev her zaman ahşap, tarçın ve hafif bir toz kokuyordu...

Ortamı seviyordu...

Ama bir gece... Biraz fazla soğuk hissetti...

Yatakta yatıyordu, uyumaya çalışıyordu ama aniden yukarıdan düşen parlak bir ışık, odayı aydınlatarak dinlenmesini kesintiye uğrattı...

Maya, yatakta dik oturdu ve hemen korkunç bir şeyin olmasına hazırlanmaya başladı. Gözlerini sıkıca kapadı, en kötü sonucu bekliyordu... Dişlerini o kadar sıkı sıktı ki acıdı, ellerini sıkarken tırnakları avuç içlerine acı bir şekilde battı...

Birden...

THWACK.

Ses odanın içinde yankılandı.

Yavaşça, guardını indirdi ve gözlerini açtı...

Kalbi göğsünde şiddetle çarparken yere baktı...

Orada, sert ahşap zemin üzerinde yayılmış bir şekilde, alışılmadık kıyafetler giymiş uzun bir kadın vardı...

Onun tilki kulakları vardı... Ve arkasında, tavanın içinden düşmeden önce sanki hiç düşmemiş gibi sallanan iki kabarık tilki kuyruğu...

Maya gözlerine inanamadı.

Panik hemen onu sardı.

Evin etrafında daireler çizerek koştu, çaresizce büyükannesini, birini, onu gerçeğe yeniden bağlayabilecek herhangi bir şeyi arıyordu... Gerçekten bir tür kabusun içinde hapsolduğunu düşündü...

Masaları devirdi.

Vazolar yere savruldu.

Mobilyalar, umutsuzca evin içinde koşarken ahşaba gürültüyle sürtündü...

Ama büyükannesi hiçbir yerde yoktu...

Sonunda, yorgunluk onu tüketti.

Dizlerinin üzerine çöktü, saçlarına sarılarak sanki onu gerçekliğe bağlayan tek şey oymuş gibi...

Tilki kadını tembelce ona doğru yürüdü ve yanına oturdu.

Yorgun, boğuk bir sesle konuşmadan önce derin bir nefes aldı:

"Bak tatlım... Benim... Senin—senin büyükannen, Hiyori— hic Uhmm..! Haha..!! Ben sadece gençlerin bu günlerde deli gibi sevdiği 'kostüm giyme' işini yapıyorum... Mmh~"

Yumuşak bir şekilde mırıldandı, yanına döndü ve Maya'nın alnına nazikçe dokundu.

Parmağı temas ettiği an...

Maya'nın zihnine garip bir sıcaklık doldu.

Düşünceleri anında kapandı.

Ve her şey karardı.

...

Sonunda uyandığında, tekrar odasında olduğunu gördü...

Sabah güneşi perdelerden süzüldü ve yüzünü nazikçe ısıttı.

Kısa bir an için, geçen geceden her şeyin sadece korkunç bir rüya olduğunu kendine inandırdı...

Yavaşça yataktan kalktı.

Etrafa baktı.

Her şey normal görünüyordu.

Rahatlayarak, ön kapıya doğru yürüdü ve açtı...

Sonra donakaldı.

Bu artık onun dünyası değildi.

Yavaşça gökyüzüne baktı...

İki solgun ay başının üzerinde asılıydı.

Gözleri büyüdü.

Çevresinde, pazar tezgahlarının etrafında dolaşan köylülerin ve çiftçilerin mallarını sokaklarda açıkça sattığı küçük bir Ortaçağ köyü gibi görünen bir yer uzanıyordu.

Ve uzakta...

Ufkun üzerinde yükselen...

İki devasa kale vardı.

Çenesi yavaşça açıldı.

Arkasındaki eve bakmak için döndü...

Ancak bir zamanlar bildiği tanıdık eski ev yerine, ortaçağ tarzı bir kulübeye dönüşmüştü.

Kız hafifçe geriye doğru sendeledi, nefes nefese kaldı.

Büyükannesini... Herhangi birini... çılgınca aradı.

Kendini bu bir rüya olmalı diye ikna etmeye çalışarak defalarca kendine çimdikledi...

Sonra aniden...

Bir şeyin hareket ettiğini hissetti.

Garip bir his, bacağından omzuna doğru tırmandı.

Normal bir titreme değildi.

Bir şey fiziksel.

Titreyerek dikkatle, yavaşça başını omzuna doğru çevirdi ve gözlerini sıkıca kapalı tuttu...

Elleri önünde şiddetle titriyordu.

Sonra, yavaşça...

Bir gözünü açtı.

Omzunda garip bir çiçek benzeri yaratık vardı.

İki uzaylıya benzeyen gözleri, kökler aracılığıyla merkezine bağlıydı... Küçük eller gibi hareket eden yüzen yapraklar... Ve ince kökler, yaratığı doğrudan omzuna bağlıyordu.

Titrek bir nefes aldı...

Hâlâ bunun bir rüya olduğuna kendini inandırmaya çalışıyordu...

Dikkatlice, yukarı uzandı ve yaratığın yapraklarına hafifçe dokundu.

Çiçek yaratık hemen yüksek perdeden bir mırlama sesi çıkardı.

Şaşırtıcı bir şekilde...

Bu aslında onu biraz sakinleştirdi.

Hâlâ bunalmış bir halde, evin etrafında daireler çizmeye başladı, ne yapması gerektiğini düşünmeye çaresizce çalışıyordu...

Ama bilmediği bir şey vardı...

Bir izleyici kitlesi vardı.

Yakındaki bir sokağın karanlığında, İsyan Çetesi'nden iki üye gizlenmişti.

Scarlett "Scar" Flintlock... Ve Eski Barr.

Scarlett, on bir yaşlarında genç bir kız gibi görünüyordu... Ayrıca sağ gözünü kaplayan bandajlar vardı. Ama görünümüne rağmen, son derece zeki ve sayısız silah konusunda deneyim sahibiydi. Küçük olmasına rağmen, genellikle çetenin beyni olarak hareket ediyordu.

Sonra Eski Barr vardı.

Koyu tenli, yaşlı bir adam, yırtık giysiler içinde, omzunda dev bir zincirli mızrakla duruyordu. Yıpranmış bir bandananın altında yüzünde büyük bir yara izi uzanıyordu.

Scarlett, ara sokak duvarına yaslandı ve sesinde belirgin bir rahatsızlıkla konuştu:

“Yani... Barr... Bu yeni gelenin buraya gelmesinden beri manada bir rahatsızlık hissediyorum... Onunla ilgili ne olduğunu bilmiyorum... Ama buradan gibi görünmüyor... Başımıza dert açacak... Ve son parama bahse girerim ki, satabileceğimiz değerli bir şey taşıyor...”

Bir küçük taşı sokağın gölgelerine doğru tekmeledi.

Yaşlı Barr, kafasının arkasını rahatsız bir şekilde kaşıdı.

“Err... Bu konuda pek emin değilim, patron... Yeni gelen hakkında hiçbir şey bilmiyoruz... Onu birdenbire dışarı atamayız... Ya hepimizi buharlaştıracak bir gücü varsa?”

Scarlett hemen ona sinirle baktı.

“Eğer birinin böyle bir gücü olsaydı, bunu çoktan belli ederdi, aptal! Bana güven...”

Bu arada, Maya evin dışındaki kaldırımda sinirli bir şekilde dolaşmaya devam ediyordu.

Aynı büyük tişörtü ve bol eşofmanlarıyla uyumuştu.

Ayakkabısızdı.

Siyah saçları dağınık ve bakımsızdı.

Sonra aniden—

Keskin bir acı sırtına baskı yaptı.

Bir anda nefesi kesildi.

Arkasını dönecek cesareti bulamadı.

Sonra arkasında kibirli, tiz bir ses duydu.

"Hey! Yeni gelen, böyle giyinerek nerede dolaştığını sanıyorsun? Eğer bekçiler seni böyle yakalarsa, muhtemelen anında idam edilirsin..."

Ses Scarlett'e aitti.

Maya'nın sırtına kurnazca gülümseyerek bir hançerin ucunu hafifçe bastırdı.

"Sana bir şey söyleyeyim... Eğer üzerinde bir şeyler varsa, sana burada uyum sağlaman için biraz kıyafet takas edebilirim... Anladın mı? Ama eğer idam edilmek istiyorsan... O da sorun değil~"

Birden, kızın omzundaki çiçek yaratığı tiz bir kükreme çıkardı.

Yaprakları ve kökleriyle, Scarlett'ın elinden hançeri fırlattı.

Scarlett dondu.

Gözleri yavaşça garip çiçek yaratığına doğru yükseldi.

Her zaman tuhaf canavarlara ve yaratıklara alışkındı...

Ama bu şey...

Çevresinde korkutucu bir aura vardı.

Sinirle dudaklarını ısırdı ve kendini toparlamaya çalışmasına rağmen zor bir şekilde yutkundu.

"...Bu şey ne böyle...?!"

Sonra başını agresif bir şekilde salladı, güvenini yeniden kazanmaya çalıştı.

"Neyse...! Tamam! Kıyafet istiyor musun yoksa? Ceplerini boşalt."

Maya sinirle ceplerini karıştırdı.

İçinde sadece tek bir kablosuz kulaklık buldu...

Ve topladığı nadir ticaret kartlarından biri, üzerinde ateş tipi bir ejderha illüstrasyonu ile.

Scarlett hemen kulaklığı kapıp, ona hayranlıkla baktı.

"Bu nesne nedir...? Bir tür iletişim teknolojisi mi? Yoksa belki değerli bir eser mi..."

Onu parmakları arasında dikkatlice çevirdi.

"Her neyse... Ne olduğu umurumda değil... Önemli olan, bunu kesinlikle iyi bir fiyata satabileceğim..."

Sonra ticaret kartına şüpheyle baktı.

"Oh...? Beni alay mı ediyorsun? Bir kağıt parçasıyla bir çeteyi— demek istediğim... Bir tüccarı kandırabileceğini mi düşünüyorsun?"

Kartı daha yakından incelerken gözlerini kısarak baktı.

"Bu illüstrasyon ne? Bir tür antik ejderha mı...? Büyülü bir tılsım mı...?"

Sonra aniden...

İfadesi tamamen değişti.

Kart, onun ellerinden kaydı.

Scarlett, gerçek bir korkuyla geriye doğru sendeledi, neredeyse kendi pelerinine takılacaktı ve tüm bedeni kontrolsüz bir şekilde titremeye başladı.

O, kartı dehşetle izlerken, parmakları acı içinde avuçlarına gömüldü.

Sonra yavaşça tekrar kıza baktı.

"O—O KİŞİYİ ÖLDÜRDÜN MÜ... VE RUHUNU O BÜYÜLÜ MÜHÜRÜN İÇİNDE EBEDİYEN HAPSETTİN Mİ...?!"

Şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı.

Sonra yavaşça fark etti...

Scarlett gerçekten buna inanıyordu.

Yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

Hayatında bir kez olsun...

Kontrolün sahibi olmanın nasıl bir his olduğunu bilmek istiyordu.

Bu yüzden oyuna katılmaya karar verdi.

“E-Evet!” diye gururla ilan etti, ellerini kalçalarına koyarak. “Eğer eşyalarımı geri vermezseniz ve beni kovmazsanız, ben de sizin ve ekibinizin başına aynı şeyi getireceğim! Hmph!”

Hatta bir çocuğu azarlıyormuş gibi başını hafifçe salladı.

Bunu söylediği için kendisiyle son derece gururluydu.

Scarlett'ın kendine güvenen tavrı anında parçalandı.

Bir zamanlar korkusuz olan haydut, önündeki kızla karşılaştırıldığında şimdi küçücük görünüyordu.

Korkudan şiddetle titreyerek, Scarlett dikkatlice bir yelek ve sağlam bir çift botu kızın ayaklarının yanına, kulaklıkla birlikte “içinde bir ejderha hapsolmuş eski sihirli mühür” ile birlikte bıraktı.

Kızın gördüğü son şey, Scarlett'ın geldiği karanlık sokağa doğru yavaşça geri çekilmesiydi.

Omuzları, sahip olduğu az sayıda onuru korumaya çalışırken titredi, bu sırada sürekli “Cadı… Cadı…” diye mırıldandı ve sonunda gölgeler içine kayboldu...

 

Maya, tüm zaman boyunca yüzünde aptalca bir gülümseme ile izledi. Scarlett kaybolduğunda, Maya nihayet ifadesini düşürdü ve farkında bile olmadığı bir nefesi serbest bıraktı.

Bir kez daha etrafını kontrol etti…

Sağına baktığında, aynı pazarı tekrar gördü, kasaba halkı mutlu bir şekilde alışveriş yapıyordu.

Pazarı bir süre dikkatlice gözlemledikten sonra, başını çevirdi ve soluna baktı. Aynı sonsuz uzanan yol, aynı harabe binalar.

Göz ucuyla bir kez daha ufka baktı. Haydutlarla olan her şeyden sonra, kalelerin varlığını tamamen unutmuştu…

Küçük bir rahatlama iç çekişi çıkardı.

Omuzlarından bir yükün kalkmış gibi hissetti. Ama Maya bunu gerçekten şüpheli buldu çünkü aynı zamanda, omzu garip bir şekilde fiziksel olarak daha hafif hale gelmişti. Sağına, omzuna baktı, ama çiçek yaratığının artık orada olmadığını fark etti…

Gözlerini kısarak etrafını dikkatlice taradı.

Bir şeyin ayağına dokunduğunu hissettiği anda, gözleri tekrar büyük bir şekilde açıldı ve bir saniye bile kaybetmeden hızla aşağıya baktı.

Gördüğü, kapının altından ona doğru uzanan bir köktü. Kök, kızı bir kez daha hafifçe dokunduktan sonra kapının altına geri çekildi.

Maya gözlerini kısarak omuzlarını dikleştirdi ve kapı koluna uzanmadan önce derin bir nefes aldı…

Kapı gıcırdayarak açıldığında, sadece bir gözünü açtı… Ve gördüğü şey nefesini kesti.

Daha önce nasıl fark etmemişti…?

.