III
Fox of the Cottage
As Maya slowly twisted the doorknob and pushed the cottage door open, she braced herself like she always did. She wasn't sure what she was expecting to find inside, but that root inviting her in made her incredibly suspicious of whatever awaited her.
The door creaked open slowly. Her eyes were shut tight as she stepped forward. When the door had fully opened, she took a small, hesitant step inside, her foot making contact with the cold, crooked wooden floorboards. They groaned softly beneath her weight, making her tense up for a moment. She made sure to close the door behind her carefully and as quietly as possible, like she was trying not to wake some ancient beast from its slumber.
For a few seconds, she simply stood there. The cottage was strangely quiet. The air smelled faintly of old wood and something sweet she couldn't quite place. Her heart continued to pound in her chest as she worked up the courage to look around.
After a moment, she finally cracked one eye open.
How hadn't she noticed it before?
Sitting cross-legged on an old, worn-out carpet in the middle of the cottage was the same fox woman she had seen last night. She looked perfectly comfortable, as if she had been sitting there for hours waiting for Maya to arrive. The fox woman slightly tilted her head to the side as Maya observed her from afar, her amber eyes calmly following every movement.
Maya hadn't really gotten the chance to look at her properly before. Last night, she could barely see anything, and she had been far too busy panicking to pay attention to details. Everything had happened so quickly that most of it felt like a blur now.
This time was different.
Now that she was standing only a short distance away, she could finally take in the fox woman's appearance without fear clouding her vision. She remained frozen near the door for a good moment, silently studying every detail she could, her curiosity slowly beginning to overpower her nervousness.
The woman looked as though she had stepped straight out of a fairytale. The first thing that caught her eye were the large fox ears atop her head, covered in soft orange fur. They twitched every so often, as if reacting to noises no one else can hear. Behind her, two long fox tails swayed lazily from side to side, their movements slow and effortless. Behind her fox ears, two ginormous pigtails were tied from behind, it was almost as if they were defying gravity itself, staying up on their own without any real effort.
When she finally looked at the woman's face, she found herself momentarily transfixed. A pair of brilliant amber eyes stared back at her, bright and sharp, gleaming with an almost mischievous intelligence. There was a slyness hidden within them, as though she knew something everyone else didn't.
Beneath each eye were two thin black markings, stacked one above the other. They stretched outward across her cheeks, the width of her eyes, resembling face markings. Combined with her fox-like features, they gave her an otherworldly elegance—beautiful, but with a hint of something wild lurking just beneath the surface.
As for her attire, she was wearing a cropped, muted green long-sleeved top. Though the sleeved were notably wide and baggy compared to her slim figure, they almost covered most of her hands. The front of her top featured a oval shaped cutout right across her chest… It seemed like the top wasn’infrot always cropped as it is right now, looking at the knot in the back of the top would suggest that it has been manually cut below the chest, and tied back from behind.
Right as she rolled her eyes down to look at her legs too, she suddenly lost her focus by a high-pitched voice cutting through the air… That voice belonged to the fox woman. Maya hadn’t noticed she was lost in her own thoughts while observing the woman’s looks, she didn’t even realize that time was still flowing for everyone else. She shakes her head frantically and snaps back to reality, meeting the fox woman’s sly looking eyes, looking back at her sharply…
“Hmm? Hasn’t anyone ever told you it’prettys rude to stare, kiddo? It’s called manners!”
She crosses her arms defiantly, almost as if she’s actually offended. Maya tries to speak up again, words getting stuck in her throat, opening and closing her mouth as if trying to say something. Just then, the fox woman speaks up yet again.
“Look…”
She gets up and walks over to Maya, each footstep making a soft “thud” sound.
Maya is still processing the shock… She’s not sure what’s happening, or what’s going on, or why she is here… She starts questioning everything about this quote on quote “dream”, questions overflowing her mind, eyes moving from side to side as if looking for clues. She had started fidgeting around with her fingers without even noticing… She had built up this habit ever since she was a child, whether when she was feeling anxious, confused, or even excited…
The fox woman came to a stop right in front of Maya, standing up straight, looking down at Maya and locking her hands behind her back… She looks down for a few second before her facial expression turning into a teasing smirk. She sighs, and bends down a little, just so she’s eye to eye with Maya. She breaks the silence… In a soft, almost familiar voice…
“Look kiddo… I know you’re pretty confused right now, and that you have a million questions that you can’t find an answer to… Just know this… Eventually, all of your questions will be answered… You wont be here for long, after I reach my objective, you’ll be free to go back to your own realm… But for right now… I just want you to follow my lead, and think that all of this is just one long dream!”
She emphasized the word “long”.
Maya frantically shook her head from side to side, and then looked up to meet the woman’s gaze once again, and forced the words out, with trembling breaths:
“Why am I here..? Who are you..? Where’s my grandma..? Am I just dreaming, did i go insane, is something wrong with me!?”
As the questions followed one another, her desperation grew stronger and stronger, just then she moved and latched her hands onto the woman’s scarf, her fingers clutching the soft fabric tightly.
“Answer me!”
The woman lifted her hands up in mock surrender, still looking down at Maya with an all knowing smirk. She knew all the answers to her questions. Even if she can be immature and irresponsible, at the end of the day, she is still a kitsune.
She spoke with a calm demeanor:
“Just… Calm down for a second..! I already told you that your questions would eventually be answered..!”
She gently reaches out and places her hands on Maya’s wrists, wrapping her delicate fingers around them, slowly pushing her hands down and away from herself. For whatever reason, When her hands made contact with her own, Maya felt a weird sensation… Was it relief? Was it something else? She couldn’t be sure, but she calmed herself down for a moment. She let out a long breath that she didn’t realize she’d been holding the entire time, and then quietly:
“I’m—My name is… Maya… Call me Maya…”
The woman let out a faint chuckle, crossed her arms in front of her and planted her feet a bit wider, making herself seen… She closed her eyes and kept her head tilted down for a while, again with that smug face she always had on. Maya looked around, fidgeting around with the hem of her shirt, wondering if she said something wrong, even though the only thing she said was her own name…
Just as the silence was getting unbearable, Maya slowly lifts one hand up, about to break the silence… A “whoosh” sound broke the silence before she could even open her mouth. The woman had planted one hand on her hip, and one hand pointed up at the ceiling. She yanked her head back dramatically, and yelled out:
“Allow me to introduce myself! My name is Hiyori, I used to be one of the Grand Kitsunes before being cast away from The Shrines! I’ve been sent to this small town and was told that i would be banished from there until the day i finally proved myself worthy! And today is the day, because… You’re going to be my little souvenir!”
She looked back down at Maya, opened her eyes and crossed her arms in front of her yet again… A burning gaze, a glimmer of hope and determination as she glared down at Maya…
Maya met Hiyori’s gaze once again, she was in utter disbelief… Even though she had listened very closely and paid attention, she couldnt make even the tiniest bit of sense out of Hiyori’s words… Quietly, she asked:
“S—souvenir..? What do you mean by that..?”
Hiyori clears her throat, ready to explain herself again:
“Perhaps I should’ve made myself clearer… What i was trying to say was that… To prove myself worthy, I would first need to make it clear to the Grand Emperor that i was capable of actually managing something on my own, and my idea for that was to present Maya to him! Isn’t that genius, Maya?”
As soon as Hiyori finished her speech, Maya’s whole expression dropped, that curious, confused look, replaced by something deeper… Her gaze intensified, locking directly onto Hiyori like she’s some kind of prey… She took a few steps forward until she’s directly standing in front of Hiyori… It is quite embarrassing that she has to stand on her tip toes to even reach Hiyori’s face. She then firmly pressed one finger on Hiyori’s chest.
“Now that i think of it… I saw you last night didn’t I? You summoned me here, and for what reason?! So that I could be a tool for you to be “accepted into the Shrines”?! What do I gain out of this? That’s… You’re selfish… And I used to think Kitsunes were known for their wisdom…” She quietly muttered.
Hiyori’s smirk faltered for a second:
“That’s not what i mean-“
Maya pulled her hand away and turned around, approaching the leather vest and the sturdy pair of boots she had left by the door… She grabs the pair of boots first, sliding them easily on her feet, they’re a bit too big and loose for her, since it’s either that or being barefoot on these lands, she seemed to not mind it… Then came the leather vest, she slipped into it with ease too, buttoning up the front… She knew she looked ridiculous like this, but it was better than nothing, she would much rather look ridiculous than have nothing on her at all… No one knew who she was anyway.
She walked up toward the door and put her hand on the doorknob, before twisting it open and leaving the cottage, she looked back at Hiyori once more, Hiyori was just standing there with her arms crossed, she was sure that if anything happened to Maya, she could get her out of any situation… Maya exclaimed:
“If I’m going to be stuck in this world… I will live however I want to. I’m sick and tired of people commanding me around… that ends here.”
Just like that she opened the door ran off to the distance, slamming the door behind herself with a sickening “thud”.
For some reason, the moment she left, the atmosphere of the room felt darker, almost as if she blew out all of the lanterns with an invisible breeze. Hiyori stood in the middle of the room, tapping her foot on the ground. “pat”, “pat”, “pat”. Her smirk had vanished, in fact she seemed a bit annoyed… She let out a sigh, walked towards the bed, and plopped herself on the soft mattress… All of a sudden, roots started climbing up the bed, next to Hiyori… She turned her eyes to the side. Resting next to her was the same flower creature that attached onto Maya’s shoulder earlier. The creature tapped on Hiyori’s shoulder once, twice, and then pointed at the door with its leaves, implying Maya’s departure, Its alien-like eyes seemed droopy.
Hiyori extended her hand, lazily running the pads of her fingers across the creature's petals.
“Look Tsu-kani… It’ll be okay… If anything goes wrong, I’ll be there for her… I’m letting her do this… So we don’t have to worry for her…” She sighed.
A silence lasted for a while, except for Tsu-kani’s occasional purrs and whimpers… Then Hiyori decides to break the silence by adding:
“And… Heh… I know she’ll return very soon. Maybe it’s too early to tell… But I’m assuming she’s bad at social cues…” She grins.
Maya, kapı kolunu yavaşça çevirip kulübenin kapısını açarken, her zamanki gibi kendini hazırladı. İçeride ne bulmayı beklediğinden emin değildi, ama onu içeri davet eden kök, onu bekleyen her şeye karşı son derece şüpheli hissettiriyordu.
Kapı yavaşça gıcırdayarak açıldı. Adım atarken gözlerini sıkıca kapattı. Kapı tamamen açıldığında, içeriye küçük, tereddütlü bir adım attı; ayağı soğuk, eğri ahşap zeminle temas etti. Ağırlığı altında hafifçe gıcırdadılar, bu da onu bir an için gerginleştirdi. Kapıyı arkasında dikkatlice ve mümkün olduğunca sessizce kapattı, sanki eski bir canavarı uykusundan uyandırmamaya çalışıyordu.
Birkaç saniye orada durdu. Kulübe garip bir şekilde sessizdi. Hava, eski ahşap ve tam olarak yerini belirleyemediği tatlı bir şeyin hafif kokusunu taşıyordu. Cesaretini toplarken kalbi göğsünde hızla atmaya devam etti.
Bir an sonra, sonunda bir gözünü açtı.
Daha önce neden bunu fark etmemişti?
Kulübenin ortasında, eski, yıpranmış bir halının üstünde, geçen gece gördüğü aynı tilki kadını oturuyordu. Maya'nın gelmesini bekliyormuş gibi, orada saatlerce oturuyormuş gibi son derece rahat görünüyordu. Tilki kadını, Maya onu uzaktan gözlemlerken başını hafifçe yana eğdi; amber gözleri, her hareketi sakin bir şekilde takip ediyordu.
Maya, daha önce onu düzgün bir şekilde inceleme fırsatı bulamamıştı. Geçen gece, neredeyse hiçbir şey görememişti ve detaylara dikkat edecek kadar panik içinde olmuştu. Her şey o kadar hızlı olmuştu ki, şimdi çoğu bulanık bir anı gibi geliyordu.
Bu sefer farklıydı.
Artık sadece kısa bir mesafede durduğuna göre, tilki kadının görünümünü korku gözlerini bulandırmadan nihayet inceleyebiliyordu. Kapının yanında bir süre donup kaldı; sessizce inceleyebildiği her detayı gözlemleyerek, merakı yavaş yavaş gerginliğini aşmaya başlıyordu.
Kadın, sanki bir masaldan fırlamış gibiydi. Gözünü çeken ilk şey, başının üstündeki büyük tilki kulaklarıydı; yumuşak turuncu tüylerle kaplıydı. Ara sıra, başka kimsenin duyamadığı seslere tepki veriyormuş gibi hareket ediyorlardı. Arkasında, iki uzun tilki kuyruğu yan yana tembelce sallanıyordu; hareketleri yavaş ve zahmetsizdi. Tilki kulaklarının arkasında, iki devasa örgü saç, arkasından bağlanmıştı; sanki yerçekimine meydan okuyormuş gibi, gerçek bir çaba harcamadan kendi başlarına duruyorlardı.
Kadın nihayet kadının yüzüne baktığında, kendini bir an için büyülenmiş buldu. Parlak amber renkli gözler ona geri bakıyordu, parlak ve keskin, neredeyse yaramaz bir zeka ile parlıyordu. İçlerinde bir sinsi bir şey gizliydi, sanki herkesin bilmediği bir şeyi biliyormuş gibiydi.
Her gözün altında, üst üste yığılmış iki ince siyah işaret vardı. Yanakları boyunca, gözlerinin genişliği kadar uzanıyordu, yüz işaretlerine benziyordu. Tilki benzeri özellikleriyle birleştiğinde, ona başka bir dünyadan gelen bir zarafet katıyordu—güzel, ama yüzeyin hemen altında gizli bir vahşilik hissi taşıyordu.
Kıyafetine gelince, üzerine kısa, soluk yeşil uzun kollu bir üst giymişti. Kolları, ince vücuduna kıyasla oldukça geniş ve boldu, neredeyse ellerinin çoğunu kaplıyordu. Üstünün ön kısmında göğsünün tam ortasında oval bir kesik vardı… Üstün şu anki gibi her zaman kısa olmadığını düşündürüyordu, arkasındaki düğümü görmek, göğsün altından elle kesilmiş ve arkadan bağlanmış olduğunu gösteriyordu.
Gözlerini bacaklarına çevirdiği anda, havayı kesen yüksek bir sesle dikkatini kaybetti… O ses tilki kadına aitti. Maya, kadının görünümünü gözlemlerken kendi düşüncelerine daldığını fark etmemişti, zamanın diğer herkes için hala akmakta olduğunu bile anlamamıştı. Başını çılgınca sallayarak gerçekliğe geri döndü, tilki kadının sinsi bakışlarıyla karşılaştı, ona keskin bir şekilde geri bakıyordu…
“Hmm? Hiç kimse sana bakmanın oldukça kaba olduğunu söylemedi mi, çocuk? Buna görgü denir!”
Kollarını meydan okurcasına kavuşturdu, sanki gerçekten alınmış gibiydi. Maya tekrar konuşmaya çalıştı, kelimeleri boğazında takılı kaldı, sanki bir şey söylemeye çalışıyormuş gibi ağzını açıp kapadı. O anda, tilki kadın tekrar konuştu.
“Bak…”
Ayağa kalktı ve Maya’ya doğru yürüdü, her adımı yumuşak bir “thud” sesi çıkarıyordu.
Maya hala şoku işlemekteydi… Ne olduğunu, ne olup bittiğini veya burada neden bulunduğunu bilmiyordu… Bu “rüya” hakkında her şeyi sorgulamaya başladı, aklında sorular dolup taşıyor, gözleri ipuçları ararcasına yan yana hareket ediyordu. Farkında olmadan parmaklarıyla oynamaya başlamıştı… Bu alışkanlığı çocukluğundan beri geliştirmişti, ne zaman endişeli, kafası karışık veya heyecanlı olsa…
Tilki kadın, Maya’nın tam önünde durdu, dik durarak Maya’ya bakıyor ve ellerini arkasında kilitliyordu… Birkaç saniye aşağıya baktıktan sonra yüz ifadesi alaycı bir gülümsemeye dönüştü. İç çekti ve biraz eğildi, böylece Maya ile göz göze geldi. Sessizliği bozdu… Yumuşak, neredeyse tanıdık bir sesle…
“Bak küçük çocuk… Şu anda oldukça kafan karışık olduğunu biliyorum ve cevap bulamadığın milyonlarca sorunun var… Sadece bunu bil… Sonunda, tüm sorularının cevapları verilecek… Burada uzun süre kalmayacaksın, amacımı gerçekleştirdikten sonra, kendi alemine geri dönmekte özgür olacaksın… Ama şu anda… Sadece benim izimi takip etmeni ve bunların hepsinin sadece uzun bir rüya olduğunu düşünmeni istiyorum!”
“Uzun” kelimesinin altını çizdi.
Maya, çılgınca başını iki yana salladı, sonra kadının bakışlarıyla tekrar buluşmak için yukarı baktı ve titreyen nefeslerle kelimeleri zorla çıkardı:
“Neden buradayım..? Sen kimsin..? Büyükannem nerede..? Sadece rüya mı görüyorum, delirdim mi, bende bir sorun mu var!?”
Sorular birbirini takip ettikçe, çaresizliği daha da güçlendi, tam o sırada hareket etti ve ellerini kadının atkısına sardı, parmakları yumuşak kumaşı sıkıca kavradı.
“Bana cevap ver!”
Kadın, alaycı bir teslimiyetle ellerini yukarı kaldırdı, hala Maya’ya her şeyi bilen bir gülümsemeyle bakıyordu. Sorularının tüm cevaplarını biliyordu. Ne kadar olgunlaşmamış ve sorumsuz olabilirse de, günün sonunda hala bir kitsune’dir.
Sakin bir tavırla konuştu:
“Sadece… Bir saniye sakinleş..! Sorularının sonunda cevaplanacağını zaten söyledim..!”
Yavaşça uzanarak Maya’nın bileklerine ellerini koydu, narin parmaklarını etrafında sararak, yavaşça ellerini aşağı itip kendisinden uzaklaştırdı. Her ne sebeple olursa olsun, elleri kendi elleriyle temas ettiğinde, Maya garip bir his hissetti… Rahatlama mıydı? Başka bir şey mi? Emin olamadı, ama bir an için kendini sakinleştirdi. Tutmakta olduğunu fark etmediği uzun bir nefes verdi ve sonra sessizce:
“Ben—Adım… Maya… Beni Maya diye çağır…”
Kadın hafif bir kıkırdama çıkardı, kollarını önünde kavuşturdu ve ayaklarını biraz daha açarak kendini görünür hale getirdi… Gözlerini kapadı ve başını bir süre aşağıda tuttu, yine o her zaman sahip olduğu kibirli yüz ifadesiyle. Maya etrafa bakındı, tişörtünün kenarıyla oynamaya başladı, yanlış bir şey söyleyip söylemediğini merak etti, oysa söylediği tek şey kendi adıydı…
Sessizlik dayanılmaz hale geldiğinde, Maya yavaşça bir elini kaldırdı, sessizliği bozmak üzereydi… Ağızını açmadan önce bir “vuu” sesi sessizliği kırdı. Kadın bir elini kalçasına koymuş, diğer elini tavana doğru işaret ediyordu. Başını dramatik bir şekilde geriye attı ve bağırdı:
“Kendimi tanıtmama izin verin! Benim adım Hiyori, daha önce Tapınakların Büyük Kitsunelerinden biriydim! Bu küçük kasabaya gönderildim ve oradan, nihayet kendimi kanıtlayana kadar sürgün edileceğim söylendi! Ve bugün o gün, çünkü… Sen benim küçük hatıram olacaksın!”
Tekrar Maya’ya baktı, gözlerini açtı ve kollarını önünde tekrar kavuşturdu… Yanıcı bir bakış, umut ve kararlılık parıltısıyla Maya’ya dik dik baktı…
Maya, Hiyori’nin bakışlarıyla bir kez daha karşılaştı, tamamen inanamıyordu… Çok dikkatle dinlemiş olmasına rağmen, Hiyori’nin sözlerinden en küçük bir anlam çıkaramadı… Sessizce sordu:
“H—hatıra..? Bununla ne demek istiyorsun..?”
Hiyori boğazını temizledi, kendini tekrar açıklamaya hazır:
“Belki kendimi daha net ifade etmeliydim… Demek istediğim şuydu ki… Kendimi kanıtlamak için, önce Büyük İmparator’a gerçekten kendi başıma bir şeyleri yönetebileceğimi göstermem gerekiyordu ve bunun için fikrim Maya’yı ona sunmaktı! Bu dahice değil mi, Maya?”
Hiyori konuşmasını bitirir bitirmez, Maya’nın tüm ifadesi düştü, o meraklı, kafası karışık bakışı, daha derin bir şeyle yer değiştirdi… Bakışları yoğunlaştı, Hiyori’ye av gibi doğrudan kilitlendi… Hiyori’nin önünde durana kadar birkaç adım öne çıktı… Hiyori’nin yüzüne ulaşmak için parmak uçlarında durması oldukça utanç vericiydi. Sonra Hiyori’nin göğsüne bir parmağını sert bir şekilde bastırdı.
“Şimdi düşündüm de… Seni dün gece gördüm, değil mi? Beni buraya çağırdın, ne amaçla?! Beni “Tapınaklara kabul edilmek” için bir araç olarak mı kullanmak?! Ben bundan ne kazanıyorum? Bu… Sen bencilsin… Ve ben Kitsunelerin bilgelikleriyle tanındığını düşünmüştüm…” diye mırıldandı.
Hiyori'nin sırıtmış ifadesi bir an için bozuldu:
“Bu benim demek istediğim değil-”
Maya elini çekti ve döndü, kapının yanında bıraktığı deri yeleği ve sağlam bot çiftine doğru yaklaştı… Önce botları aldı, onları kolayca ayağına geçirdi, biraz büyük ve boldu, çünkü ya böyle giyecekti ya da bu topraklarda çıplak kalacaktı, bu durum onu pek rahatsız etmedi… Sonra deri yelek geldi, onu da kolayca giydi, önünü düğmeledi… Böyle görünmenin komik olduğunu biliyordu ama hiç giymemekten iyiydi, tamamen çıplak görünmektense komik görünmeyi tercih ederdi… Zaten kimse onun kim olduğunu bilmiyordu.
Kapıya doğru yürüdü ve kapı koluna elini koydu, kapıyı çevirip kulübeyi terk etmeden önce bir kez daha Hiyori’ye baktı, Hiyori kollarını kavuşturmuş orada duruyordu, eğer Maya’ya bir şey olursa, onu her durumdan kurtarabileceğinden emindi… Maya haykırdı:
“Eğer bu dünyada sıkışıp kalacaksam… istediğim gibi yaşayacağım. İnsanların beni yönetmesinden bıktım… bu burada sona eriyor.”
İşte böyle kapıyı açtı, uzaklara doğru koştu ve arkasında kapıyı korkunç bir “thud” sesiyle çarparak kapattı.
Bir sebepten ötürü, çıktığı anda odanın atmosferi daha karanlık hissettiriyordu, sanki görünmez bir rüzgar tüm lambaları söndürmüş gibiydi. Hiyori odanın ortasında duruyordu, ayağını yere vuruyordu. “pat”, “pat”, “pat”. Gülümsemesi kaybolmuştu, aslında biraz sinirli görünüyordu… Bir iç çekti, yatağa doğru yürüdü ve yumuşak şilteye oturdu… Aniden, kökler yatağın yanına tırmanmaya başladı, Hiyori’nin yanına… Gözlerini yana çevirdi. Yanında, daha önce Maya’nın omzuna yapışan aynı çiçek yaratığı vardı. Yaratık Hiyori’nin omzuna bir kez, iki kez dokundu ve sonra yapraklarıyla kapıya işaret etti, Maya’nın ayrılışını ima ediyordu, uzaylı gibi gözleri sarkık görünüyordu.
Hiyori elini uzattı, tembelce parmaklarının uçlarıyla yaratığın yaprakları üzerinde gezdirdi.
“Bak Tsu-kani… Her şey yoluna girecek… Eğer bir şeyler ters giderse, onun yanında olacağım… Bunu yapmasına izin veriyorum… Böylece onun için endişelenmemize gerek kalmaz…” İç çekti.
Bir süre sessizlik sürdü, sadece Tsu-kani’nin ara sıra mırlamaları ve inlemeleri duyuluyordu… Sonra Hiyori sessizliği bozup eklemeye karar verdi:
“Ve… Heh… Çok yakında döneceğini biliyorum. Belki de söylemek için çok erken… Ama onun sosyal ipuçlarında kötü olduğunu varsayıyorum…” Gülümsedi.
✦